Evliliğinin,sevgisinin,aşkının bittiğini düşünen ve aklından yeni maceralar geçirenle

**aşküma** · 22-09-2008, 15:54

En mutlu insanlar her şeyin en iyisine sahip değildirler. Sadece her şeyin en iyi şekilde tadını çıkartırlar.

Kocam bir mühendisti. Onunla sâkin tabiatını sevdiğim için evlenmiştim. Bu sâkin adamın göğsüne başımı koymak içimi nasıl da ısıtırdı…

Gel gör ki 2(iki) yıl nişanlılık ve 5(beş) yıl evlilikten sonra bu sâkinlik beni yormaya başlamıştı. Eşimin -bir zamanlar çok sevdiğim- bu özelliği artık beni huzursuz ediyordu.

İş ilişkiye gelince oldukça içli, hattâ aşırı hassas bir kadınım. Romantik anlara, küçük bir çocuğun şekere düşkünlüğü gibi can atıyorum. Oysa kocamın sakinliği, başka bir deyişle vurdum duymazlığı, evliliğimize romantizm katmaması beni aşktan almış, uzaklaştırmıştı.

Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum.
Şaşkınlıktan gözleri açılarak 'niye?' diye sordu.
'Gerçekten belli bir sebebi yok' dedim, 'sadece yoruldum.'
Bütün gece ağzını bıçak açmadı. Düşünüyordu. Bu hâli ise hayal kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte, sıkıntısını dışarı vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!..

Sonunda sordu: 'seni caydırmak için ne yapabilirim?'
Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla değiştirilemiyordu. Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu.
'İşte mesele tam da bu' dedim. 'Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim.'
'Diyelim dağın tepesinde bir uçurum kenarında bir çiçek var. O çiçeği benim için koparmak, düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne mâl'olacak. Bunu benim için yapar mısın?'
Yüzümü dikkatle inceledi ve 'Sana bunun cevabını yarın vereceğim' dedi.
Bu cevapla son ümidim de yok olmuştu.

Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu. Boş bir süt şişesini mutfak masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı.
'Sevgilim' diye başlıyordu,
'O çiçeği senin için koparmazdım.' Kalbim yine kırılmıştı. Okumaya devam ettim.

'Çünkü her zaman yaptığın gibi bilgisayarın altını üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde ağladığında, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var.'

'Anahtarları her zaman evde unuttuğunu bildiğimden, senden önce eve varabilmem üzere koşmam gerektiğinden bacaklarıma ihtiyacım var.'

'Arabayı kullanmayı çok sevdiğin halde şehirde hep yolu kaybettiğinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var.'

'<Sâdık arkadaşın>ın her ayki ziyaretinde sebep olduğu, karnındaki krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var.'

'Evde oturmayı sevdiğinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını hafifletmek üzere sana şakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için ağzıma ihtiyacım var.'

'Sabahtan akşama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması kaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda tırnaklarını kesebilmem, saçlarında -görülmesini istemediğin- beyaz telleri ayıklayabilmem, merdivenlerden aşağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin - gençliğinde senin yüzünün rengi gibi olduğunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacım var.'

'Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeği senin için koparırım bir tanem.'

Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu.
Göz yaşlarım mektuba düşüyordu.
'Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım. Çok sevdiğin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum.'
Koşarak kapıyı açtım. Endişeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuğu susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi.
Artık çok iyi biliyordum: beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeği uçurumun kenarında bırakmaya karar verdim.

Bu gerçek aşktı.

İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz.

Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil... Belki sıkıcı, monoton,tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir.

Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi kalır.

Hayat tam da böyle bir şeydir.

kusursuzaşk · 23-09-2008, 01:42

çook hoş bir yazı canım eline sağlık evet zamanla aşkın bitttiği sanılır heycan biter çünkü artık alışmışlardır birbirlerine konuşurken bile eskisi gibi dikkatli olmazlar ama aralarında bitmemiş aşkı başka mecaralarla bitirmeye çalışırlar çok üzücü bir durum tabi
rabbim herkese eşinin ruhundan anlayan eşler nasip etsin inşaALLAH ...

**aşküma** · 23-09-2008, 02:02

Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil... Belki sıkıcı, monoton,tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir.

aşk gerçekten varmıdır degerler ayaklar altına olduktan sonra sevgi kırıntısı bırakmıycak kadar ezildikten sonra ben düzeldim deyip düzelen bi aşk varmıdır acep varsada insan bİ anda degişebilirmi kabalıktan zariflige dönülebilirmi bilmiyorum bildim tek şey RABBİM KIYMET BİLEN EŞLERDEN OLMAYI NASİP ETİN CÜMLEMİZE...
YUKARDAKİ ÖRNEKTE OLAN KİŞİLERE İSE Bİ KEZ DAHA ŞANS VERİLMELİ

22-09-2008, 15:54	#1
aşküma Bilgileriniz Üyelik tarihi: 18-06-2008 Bulunduğu yer: _aksa_ Yaş: 24 Mesajlar: 14.674 Rep Gücü: 210 Teşekkürler Teşekkür Sayısı: 2719 2984 Mesajda 5142 Teşekkür Aldı	Evliliğinin,sevgisinin,aşkının bittiğini düşünen ve aklından yeni maceralar geçirenle En mutlu insanlar her şeyin en iyisine sahip değildirler. Sadece her şeyin en iyi şekilde tadını çıkartırlar. Kocam bir mühendisti. Onunla sâkin tabiatını sevdiğim için evlenmiştim. Bu sâkin adamın göğsüne başımı koymak içimi nasıl da ısıtırdı… Gel gör ki 2(iki) yıl nişanlılık ve 5(beş) yıl evlilikten sonra bu sâkinlik beni yormaya başlamıştı. Eşimin -bir zamanlar çok sevdiğim- bu özelliği artık beni huzursuz ediyordu. İş ilişkiye gelince oldukça içli, hattâ aşırı hassas bir kadınım. Romantik anlara, küçük bir çocuğun şekere düşkünlüğü gibi can atıyorum. Oysa kocamın sakinliği, başka bir deyişle vurdum duymazlığı, evliliğimize romantizm katmaması beni aşktan almış, uzaklaştırmıştı. Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum. Şaşkınlıktan gözleri açılarak 'niye?' diye sordu. 'Gerçekten belli bir sebebi yok' dedim, 'sadece yoruldum.' Bütün gece ağzını bıçak açmadı. Düşünüyordu. Bu hâli ise hayal kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte, sıkıntısını dışarı vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!.. Sonunda sordu: 'seni caydırmak için ne yapabilirim?' Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla değiştirilemiyordu. Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu. 'İşte mesele tam da bu' dedim. 'Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim.' 'Diyelim dağın tepesinde bir uçurum kenarında bir çiçek var. O çiçeği benim için koparmak, düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne mâl'olacak. Bunu benim için yapar mısın?' Yüzümü dikkatle inceledi ve 'Sana bunun cevabını yarın vereceğim' dedi. Bu cevapla son ümidim de yok olmuştu. Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu. Boş bir süt şişesini mutfak masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı. 'Sevgilim' diye başlıyordu, 'O çiçeği senin için koparmazdım.' Kalbim yine kırılmıştı. Okumaya devam ettim. 'Çünkü her zaman yaptığın gibi bilgisayarın altını üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde ağladığında, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var.' 'Anahtarları her zaman evde unuttuğunu bildiğimden, senden önce eve varabilmem üzere koşmam gerektiğinden bacaklarıma ihtiyacım var.' 'Arabayı kullanmayı çok sevdiğin halde şehirde hep yolu kaybettiğinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var.' '<Sâdık arkadaşın>ın her ayki ziyaretinde sebep olduğu, karnındaki krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var.' 'Evde oturmayı sevdiğinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını hafifletmek üzere sana şakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için ağzıma ihtiyacım var.' 'Sabahtan akşama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması kaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda tırnaklarını kesebilmem, saçlarında -görülmesini istemediğin- beyaz telleri ayıklayabilmem, merdivenlerden aşağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin - gençliğinde senin yüzünün rengi gibi olduğunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacım var.' 'Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeği senin için koparırım bir tanem.' Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu. Göz yaşlarım mektuba düşüyordu. 'Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım. Çok sevdiğin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum.' Koşarak kapıyı açtım. Endişeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuğu susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi. Artık çok iyi biliyordum: beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeği uçurumun kenarında bırakmaya karar verdim. Bu gerçek aşktı. İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz. Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil... Belki sıkıcı, monoton,tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir. Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi kalır. Hayat tam da böyle bir şeydir. Hale razı oluş şükürdür.

23-09-2008, 02:02	#3
aşküma Bilgileriniz Üyelik tarihi: 18-06-2008 Bulunduğu yer: _aksa_ Yaş: 24 Mesajlar: 14.674 Rep Gücü: 210 Teşekkürler Teşekkür Sayısı: 2719 2984 Mesajda 5142 Teşekkür Aldı	Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil... Belki sıkıcı, monoton,tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir. aşk gerçekten varmıdır degerler ayaklar altına olduktan sonra sevgi kırıntısı bırakmıycak kadar ezildikten sonra ben düzeldim deyip düzelen bi aşk varmıdır acep varsada insan bİ anda degişebilirmi kabalıktan zariflige dönülebilirmi bilmiyorum bildim tek şey RABBİM KIYMET BİLEN EŞLERDEN OLMAYI NASİP ETİN CÜMLEMİZE... YUKARDAKİ ÖRNEKTE OLAN KİŞİLERE İSE Bİ KEZ DAHA ŞANS VERİLMELİ Hale razı oluş şükürdür.

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	Son Mesaj
Kalpte Allah Sevgisinin ve Korkusunun Dengede Kalması	SaNaL FaNi	Makaleler	1	10-01-2010 21:38
Evliliğinin bittiğini düşünenlere ve bekarlara.	Ali'y-ül Murtaza	Eşler Arasındaki Muhabbetin Sırrı	0	13-07-2009 03:28
düşünen insana.............	ttemizsoy	Diğer Resimler	1	16-03-2009 19:13
Bir bayan hayızlığının bittiğini nereden anlar?	ANKEBUT	Mehmet TALU ile soru cevaplar	0	19-05-2008 02:47
Ünlülerin aklından çıkmayan ayetler	ANKEBUT	Kur'an-ı Kerim Hakkında Yazı Ve Makaleler	0	26-04-2008 02:36

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

23-09-2008, 01:42	#2
kusursuzaşk Bilgileriniz Üyelik tarihi: 15-07-2008 Bulunduğu yer: umutların bittiği yerden Yaş: 22 Mesajlar: 382 Rep Gücü: 14 Teşekkürler Teşekkür Sayısı: 39 145 Mesajda 228 Teşekkür Aldı	çook hoş bir yazı canım eline sağlık evet zamanla aşkın bitttiği sanılır heycan biter çünkü artık alışmışlardır birbirlerine konuşurken bile eskisi gibi dikkatli olmazlar ama aralarında bitmemiş aşkı başka mecaralarla bitirmeye çalışırlar çok üzücü bir durum tabi rabbim herkese eşinin ruhundan anlayan eşler nasip etsin inşaALLAH ...

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Evliliğinin,sevgisinin,aşkının bittiğini düşünen ve aklından yeni maceralar geçirenle

Görüntülemeler : 71 √ Cevap Sayısı : 2