Dirilen şehid..

AmmarYASİR · 18-09-2009, 19:55

Sevgili Peygamberimiz ''Şehidliğin'' üstünlüklerini anlatıyorlardı. Buyurdular ki :
(Kıyâmet gününde şehidler, ''Mahşer yerine'' gelirken; orada bulunan Peygamberler ayağa kalkarlar.. Onlar; çocukları, akraba ve dostlarından 70.000 kişiye şefaat ederler (Cehennemden kurtarırlar)
Bu sözleri işiten''Nevfel''ismindeki Sahâbe, iki oğlu ile hanımını oraya getirdi.
-Yâ Resûlullah! Bir duâ etmek istiyorum. Siz de ''amin'' der misiniz? diye sordu. Peygamber Efendimiz kabul ettiler.
Bunun üzerine Nevfel:
-Yâ Rabbi, Nevfel kulunu şehid, bu yavrularını yetim, bu hanımını dul eyle, duasında bulundu.
Peygamberimiz (âmin) dediler.

Hazret-i Ali'nin bildirdiğine göre; ilk Gazâ'da (savaşda) Nevfel, gerçekten şehid oldu... Gazâdan sonra Allahın Resûlü ve arkadaşları Medine'ye dönüyorlardı. Kadınlar, çocuklar ve ihtiyarlar, karşılamaya çıktılar. Hepsi sevinç içindeydiler. Nevfel'in hanımı, çocukları ve ihtiyar annesi karşılayıcılar arasındaydı.

-Gazânız mübârek olsun Yâ Resûlullah! Nevfel'in hali nicedir?... diye sordular.
Merhametli ''Efendimizin'' gözleri nemlendi. Şehidlik haberini vermeğe mübârek kalbleri dayanamadı. Elleriyle arka tarafı işaret buyurup, geçtiler..
Arkadan Hazret-i Ali geliyordu. Nevfel'in yakınları, o'na sordular...''Allahın Arslanı'' yanında yürüyen Hazret-i Ammar'a:
-Şehidlik haberini ben de veremiyeceğim. Yürü gidelim dedi.
Eliyle arka tarafı işaret etti.
Sonra Hazret-i Ömer geliyordu. ''Büyük'' Ömer de, aynı şekilde hareket etmek zorunda kaldı...
Daha sonraki Hazret-i Osman da başka türlü yapamadı. Eliyle, arka tarafı işaret edip, geçti...
En sonra gelen Ebu Bekir hazretleriydi. Yanında''Muaz bin Cebel'' bulunuyordu. Geride Hazret-i Zübeyr'den başka kimse kalmamıştı. Nevfel'in yakınları son ümitle, Sevgili Peygamberimizin en aziz arkadaşına yaklaştılar. Aynı şeyleri sordular. Hazret-i Ebu Bekir kendi kendine düşündü:
-Yâ Rabbim!... Ne kadar zor durumdayım. Eğer doğru söylersem, mahzun kalbleri, daha fazla üzmüş olacağım. Bunu yapmaktan, Sevgili Peygamberimiz bile çekindiler... O'na aykırı davranabilirim. Fakat yalan da söylersen dini yıkmış olurum. Sen bana öyle bir şey ilham et ki, bu gariblerin yüreği, daha fazla yanmasın Allahım''... Peygamber Efendimizin doğru sözlü dostu''Sıddik'' bütün kalbiyle,
-Yâ Allah!.. Yâ Nevfel!... diye ''Ah'' çekerek inledi. İşte o sırada, yaydan fırlamış ok gibi ''bir atlı''yıldırım hızıyla yanlarına yetişti.
-Buyur Yâ ''Sıddik''... Beni mi çağırdın. Ey Allah Resûlünün Sevgilisi? diye sordu. Bu atlı Nevfel'den başkası değildi.Bütün Eshâb-ı kirâm, hayrette kaldılar. Sonra Cebrail aleyhisselâm isimli melek göründü. Peygamber Efendimize şunları söyledi:
-Yâ Resûlallah... Hak teâlânın selâmı var... Eğer ''Peygamberin Mağara Arkadaşı''Sıddik bir kere daha ''ALLAH''deseydi;''Yüceliğim'' hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü, Ebu Bekir adlı kulum; cahiliye devrinde ''İslâmiyetten önce bile, hiç yalan söylememiştir'' buyurdu. Ebu Bekir'in yalancı çıkarılmaması için, Nevfel'i Cenâb-ı Hak diriltti... Nevfel bundan sonra, nice yıllar daha yaşadı.
Nihayet duâsı kabul olundu. ''Yemame'' cenginde şehidlik şerbetini içti.

18-09-2009, 19:55	#1
AmmarYASİR Bilgileriniz Üyelik tarihi: 28-08-2009 Yaş: 34 Mesajlar: 620 Rep Gücü: 16 Teşekkürler Teşekkür Sayısı: 261 207 Mesajda 406 Teşekkür Aldı	Dirilen şehid.. Sevgili Peygamberimiz ''Şehidliğin'' üstünlüklerini anlatıyorlardı. Buyurdular ki : (Kıyâmet gününde şehidler, ''Mahşer yerine'' gelirken; orada bulunan Peygamberler ayağa kalkarlar.. Onlar; çocukları, akraba ve dostlarından 70.000 kişiye şefaat ederler (Cehennemden kurtarırlar) Bu sözleri işiten''Nevfel''ismindeki Sahâbe, iki oğlu ile hanımını oraya getirdi. -Yâ Resûlullah! Bir duâ etmek istiyorum. Siz de ''amin'' der misiniz? diye sordu. Peygamber Efendimiz kabul ettiler. Bunun üzerine Nevfel: -Yâ Rabbi, Nevfel kulunu şehid, bu yavrularını yetim, bu hanımını dul eyle, duasında bulundu. Peygamberimiz (âmin) dediler. Hazret-i Ali'nin bildirdiğine göre; ilk Gazâ'da (savaşda) Nevfel, gerçekten şehid oldu... Gazâdan sonra Allahın Resûlü ve arkadaşları Medine'ye dönüyorlardı. Kadınlar, çocuklar ve ihtiyarlar, karşılamaya çıktılar. Hepsi sevinç içindeydiler. Nevfel'in hanımı, çocukları ve ihtiyar annesi karşılayıcılar arasındaydı. -Gazânız mübârek olsun Yâ Resûlullah! Nevfel'in hali nicedir?... diye sordular. Merhametli ''Efendimizin'' gözleri nemlendi. Şehidlik haberini vermeğe mübârek kalbleri dayanamadı. Elleriyle arka tarafı işaret buyurup, geçtiler.. Arkadan Hazret-i Ali geliyordu. Nevfel'in yakınları, o'na sordular...''Allahın Arslanı'' yanında yürüyen Hazret-i Ammar'a: -Şehidlik haberini ben de veremiyeceğim. Yürü gidelim dedi. Eliyle arka tarafı işaret etti. Sonra Hazret-i Ömer geliyordu. ''Büyük'' Ömer de, aynı şekilde hareket etmek zorunda kaldı... Daha sonraki Hazret-i Osman da başka türlü yapamadı. Eliyle, arka tarafı işaret edip, geçti... En sonra gelen Ebu Bekir hazretleriydi. Yanında''Muaz bin Cebel'' bulunuyordu. Geride Hazret-i Zübeyr'den başka kimse kalmamıştı. Nevfel'in yakınları son ümitle, Sevgili Peygamberimizin en aziz arkadaşına yaklaştılar. Aynı şeyleri sordular. Hazret-i Ebu Bekir kendi kendine düşündü: -Yâ Rabbim!... Ne kadar zor durumdayım. Eğer doğru söylersem, mahzun kalbleri, daha fazla üzmüş olacağım. Bunu yapmaktan, Sevgili Peygamberimiz bile çekindiler... O'na aykırı davranabilirim. Fakat yalan da söylersen dini yıkmış olurum. Sen bana öyle bir şey ilham et ki, bu gariblerin yüreği, daha fazla yanmasın Allahım''... Peygamber Efendimizin doğru sözlü dostu''Sıddik'' bütün kalbiyle, -Yâ Allah!.. Yâ Nevfel!... diye ''Ah'' çekerek inledi. İşte o sırada, yaydan fırlamış ok gibi ''bir atlı''yıldırım hızıyla yanlarına yetişti. -Buyur Yâ ''Sıddik''... Beni mi çağırdın. Ey Allah Resûlünün Sevgilisi? diye sordu. Bu atlı Nevfel'den başkası değildi.Bütün Eshâb-ı kirâm, hayrette kaldılar. Sonra Cebrail aleyhisselâm isimli melek göründü. Peygamber Efendimize şunları söyledi: -Yâ Resûlallah... Hak teâlânın selâmı var... Eğer ''Peygamberin Mağara Arkadaşı''Sıddik bir kere daha ''ALLAH''deseydi;''Yüceliğim'' hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü, Ebu Bekir adlı kulum; cahiliye devrinde ''İslâmiyetten önce bile, hiç yalan söylememiştir'' buyurdu. Ebu Bekir'in yalancı çıkarılmaması için, Nevfel'i Cenâb-ı Hak diriltti... Nevfel bundan sonra, nice yıllar daha yaşadı. Nihayet duâsı kabul olundu. ''Yemame'' cenginde şehidlik şerbetini içti. Lebbeyk ALLAHumme Lebbeyk Lebbeyke LAşerike leke lebbeyk İnnnelhamde velnimete lekevelmülk LA şerike lek SUSUŞUM B/AşkAydı...

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	Son Mesaj
Dirilen Ölü	SaNaL FaNi	Dini Hikayeler	0	07-05-2008 00:53
Dirilen ölü	ANKEBUT	İslami Yazılar	0	25-04-2008 09:05
Dirilen Ölü	ANKEBUT	(S.A.V.)'in Ashab-ı Kiramı	0	24-04-2008 00:37
Herkes şehid olabilir mi? Şehid olmanın faydası ne?	ttemizsoy	Fıkıh Ve Akaid	0	13-03-2008 00:52
Hz. EbuBekr ve dirilen Şehid Hz. Nevfel	ANKEBUT	(S.A.V.)'in Ashab-ı Kiramı	0	01-03-2008 11:31

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Dirilen şehid..

Görüntülemeler : 27 √ Cevap Sayısı : 0