PERİLİÇE

Anne; çocuk sahibi olan kadındır. Belki de olabilen kadındır. Çünkü çocuk doğurmakla onu anlamak aynı şeyler değildir. Anneler genelde çocuklarını kendilerinin doğurduğunu ve bun un için de onlara karşı anlayışlı olmaları gerektiğine inanırlar. Haklıdırlar belki de ama unuttukları bir şey vardır ki oda; anlamaları gereken birileri varsa oda annelerdir. Çocuk büyürken üzerine yazı yazılan boş bir sayfa gibidir. Küçükken kendilerine ne yazıldıysa, büyüdüklerinde çocuklar onları okurlar. Bunun için de anneler doğurdukları çocuklarını yetiştirirken onlardan bekledikleri tüm incelikleri ilk önce onlara göstermeleri gerekir. Çünkü psikolojide en iyi öğrenme metotlarından birisi örnek alarak öğrenmedir.
İstanbul'da 10 bin aile üzerinde yapılan araştırmada, annelerin yüzde 42'sinin çocuklarıyla iletişim kurmakta başarılı olamadığı belirlendi. Bu rakam gerçekten düşündürücüdür. Çünkü annelerin çocuklarıyla iletişim kuramaması beraberinde birçok olumsuzlukları da getirecektir. Annesiyle iyi bir iletişim kuramayan gençler bu ilgiyi başka yerlerde arayacaklardır. Bunun sonunda ise istenmeyen arkadaşlıklar ve rahatsız edici sonuçlar ortaya çıkacaktır.
Ama bu sonuçtan ne yazık ki çocuklar sorumlu tutularak sorgulanmaya ve bir ileri aşama olan güvensizliği beraberinde getirecektir. Böylesine negatif enerjilerin yayılması için alınması gereken tedbirleri anneler düşünmek zorundadır. Bir annenin şunu demeye hakkı yoktur; Onu ben doğurdum, o halde o beni anlamalı ve bana saygı göstermelidir.
Anne ehliyetli olmayınca bu tür kazalar yaparak çocuklarının psikolojik travmalarına neden olmaktadır. Kazayı yapan mı, kaza da mağdur olan mı suçludur?
Bazı öğrencilerimizle konuştuğumuzda annelerinin çok titiz olduğunu bunun için de kendilerini anlamadığını ifade etmektedirler. Çocuğu düşünmek tabi ki gerekli ve elzemdir. Bu çocuk gelişimi açısından da önemlidir. Ancak gençlik çağına gelmiş bir bireye hala on yaşındaki çocuk gibi davranılıyorsa bu ilgilenme değil, bireyin gelişiminden habersiz olmaktır.
Anneler çocuklarının gelişim aşamalarını bilmek zorundadır. Yani artık ehliyetli anne babalık dönemi başlamıştır. Bir anne çocuğunun gelişim evrelerinde ona nasıl davranması gerektiğini mutlaka araştırmalı, sormalı ve öğrenmelidir. onunla arkadaş olmanın önemi nedir, nasıl arkadaş olunur, ergenlik dönemi sorunları nelerdir, gibi soruları çok dikkatli bir şekilde kavramaya çalışmalıdır.
ona emri vakilerle, anne haklarını haram etmelerle, şikâyet ve ispiyonculuklarla annelik olmayacağını bilmeleri gerekir. Bunun yanı sıra çocuğunun ayrı bir birey olduğunu kavrayarak başkaları ile kıyaslamaktan kaçınmalıdır. Çünkü her bireyin kendine özgü yetenek ve zekâ potansiyeli vardır. O yetenek ve zekâ potansiyelini göz ardı ederek ondan bir başkasının gösterdiği başarıyı beklemek haksızlık olacaktır.
Sonuç olarak bir anne çocuğunun neyi okumasını istiyorsa ilk önce onu kendi yaşantısında yazması gerekecektir. Saygı istiyorsa sevgiyi yazacaktır, güven istiyorsa; güvenmeyi gösterecektir, anlayış istiyorsa yanlışlara empatik davranacaktır.
En önemlisi de çocuğunun gelişim aşamalarından haberdar olan ehliyetli bir anne olmanın yollarını araması gerekecektir. Çünkü ehliyetsiz annelerin kaza yapma olasılığı çok fazladır. İnanın kaza da mağdur olanlar da sevgili yavrularımızdır.


Yazan seyit ahmet uzun